You and I both - Jason Mraz

2 weken lang zag ik hem niet. Tim. Hij had namelijk toetsweek.
Het was dus moeilijk om af te spreken omdat hij zoveel moest leren.
Natuurlijk begreep ik dit wel. Ik heb namelijk zelf ook deze periode gehad en weet hoe het dus is. Maar dat neemt niet weg dat ik hem niet miste. Ik miste hem vreselijk.
Mijn bed voelde gewoon leeg en veel te groot zonder hem.
Terwijl ik toch een 1 persoonsbed heb.  Maar na 2 weken zag ik hem dus weer. En het voelde goed om hem weer te zien maar het was ook weer wennen. Ik weer niet waarom dat was maar later bleek - zo vertelde hij mij - dat hij dat gevoel ook had. maar gelukkig was dat gevoel al snel over.

maar er is 1 nadeel als ik bij Tim ben of hij bij mij. De tijd vliegt voorbij. een dag lijkt enkel maar een paar uur en voor ik het wist zat ik al weer in de trein naar Beverwijk. Tim moest namelijk s'avonds werken en ik ook. Maar ik voelde mij die dag al niet zo lekker en wist niet zeker of ik zou gaan werken. uiteindelijk heb ik besloten om die avond niet te gaan werken. Maar ja Tim moest nog wel werken. En ik besloot om hem een smsje tijdens het werk te sturen omdat ik wist dat hij geen zin had om te gaan werken. maar verassend genoeg was hij mij voor.
Ik kreeg van hem een smsje met de tekst erin: ik heb tegen je gelogen..
Mijn eerste gedachte? (nee niet omg hij is vreemd gegaan want ik weet dat hij dat niet zou doen) wat raar normaal smst hij nooit onder werktijd.
Dus ik smste hem terug: Oke.. vertel..?
Op het moment dat ik mijn sms verstuurde ging de deurbel. Toen ik de gang in liep stond er niemand bij de voordeur en ik had al een vaag vermoeden. of het was gewoon iets waar ik heel erg op hoopte. Toen ik de deur open deed lagen de handschoen die ik bij Tim was vergeten bij de voordeur.
Ik weet niet of mijn hart oversloeg of juist versnelde.. ik weet alleen nog maar dat ik Tim zijn naam zei en hij tevoorschijn kwam. zik weet niet meer wat ik heb gezegd, maar ik weer nog wel dat ik een halve meter in de lucht ben gesprongen en hem helemaal heb platgeknuffeld. Ik had het eht niet verwacht en was misschien wel nog nooit zo blij geweest. Ik was in ieder geval nog nooit zo blij geweest om iemand weer te zien. En toen vertelde dat iedereern er al van wist. Mijn ouders, mijn zusje, zijn ouders en zijn vrienden. Ik kon het niet geloven!

En toen werd het me allemaal duidelijk. Hij moest die avond helemaal niet werken hij had geruild en ging nu op de donderdag werken. En hij had tegen mij gezegd dat hij naar zijn opa en oma ging. En hij vroeg mij telkens wat ik zondag ging doen.

Ik heb die avond natuurlijk heerlijk geslapen maar de dag vloog helaas weer voorbij. en nu was hij degene die in de trein naar huis zat.
Hij is net een kachel voor mij. hij is altijd warm. maar nu slaap ik weer alleen en zal ik mijn 2e deken erbij moeten pakken om het niet koud te krijgen.
Maar gelukkig zie ik hem nu wel weer snel.

And somewhere, somehow I see you again but until then I've got dreams of loving you.

Hello - Martin Solveig

Het is, op 1 week na, vier maanden sinds ik Bente leerde kennen. Wat? Wie? Hoe kan Bente zichzelf leren kennen? Nee dat komt omdat Bente mij toestemming heeft gegeven een blog te schrijven. Hello. Ik ben Tim, of Tom, als je me niet buiten deze blog kent. 2 namen. Dat komt omdat Bente, back in the day, toen ze voor het eerst over mij schreef niet wist of ik wel met mn echt naam op internet wilde verschijnen. Dat is ook wel logisch, een beetje respect voor privacy. Maargoed, Tom is dus eigenlijk Tim.

Als eerste wil ik iedereen nog eventjes de beste wensen wensen (klopt dat wel?),  doe maar een gelukkig niewjaar dan. Zoals mn oom zegt: In 2011 gaat alles vanzelf. Laten we het hopen, want ik spreek denk ik voor iedereen dat niets vanzelf gaat, jammergenoeg.

Ik dacht dat ik van de gelegenheid gebruik zou maken om mezelf een beetje aan jullie voor te stellen. Ik ben Tim. Mijn slaapkamer is ongeveer 36,37 km van die van Bente (thank you Google Earth), en ik woon in Zuid-Holland. Ik zit (helaas) nog op de middelbare, en begin het na 5 jaar toch wel een beetje zat te worden, aangezien ik volgend schooljaar pas examen ga doen. Daarna moet ik nog verder studeren, waarschijnlijk wordt dat een universiteit, en als ik dan straks 26 ben, ben ik eindelijk klaar met school, en zie je dat je net meer dan een kwart van je leven over je scholing hebt gedaan.

Maargoed, ik dwaal af, en laat jullie nog even van je laatste vakantiedag genieten.

Ooit lang geleden, op een zeilkamp hier ver vandaag ontmoette 2 pubers elkaar. Daar dat weekje op die bootjes, dobberend op de slootjes en plassen, is iets overgevlogen, want 3 maanden later vroeg ik haar verkering. Nu lijkt het alsof we elkaar al jaren kennen, en we komen helemaal tot rust bij elkaar. Eigenlijk spreken we elkaar wel dagelijks, en ik kan me niet meer voorstellen wat ik met al die tijd moest doen, die we daar nu aan besteden.

Hoe dit sprookje afloopt, dat is voor ons een vraag, en voor jou een… nee, jullie kunnen het ook niet weten.

Een blog om mn hart te kunnen luchten, en nu weet ik niets meer te schrijven. Bestwel stom eigenlijk, omdat Bente vind dat ik teveel denk. Blijkbaar kan dat ook nog, teveel denken, en dat herken ik ook wel een beetje in mezelf.

Omdat wat ik nu met Bente heb, eigenlijk mn eerste echt serieuze relatie is (de rest is allemaal van dat basisschool-nonsense, dus dat telt niet echt mee) is dat soms best wel eng, en daarom is het zo fijn dat we elkaar alles kunnen vertellen, zonder schaamte. Ik denk dat dat goed werkt in een relatie, gewoon open en eerlijk zijn tegen elkaar.

Ik vind dat ik sinds dat ik Bente heb ontmoet, en sinds we verkering hebben ik een persoonlijke groei heb meegemaakt, en dat komt vooral door de positieve invloed van Bente. Al moet ik zeggen dat ik vaak nadat ik bij haar ben geweest, of zij bij mij, ik me moeilijk kan concentreren, en zo willen dat Beverwijk niet zo ver was. Mijn ouders zeggen ook dat ik opbloei als ze komt, of als ze er is, en dat wanneer ze weer weg is, ik een stuk minder lekker in mn vel zit. Ik heb zelf ook gemerkt dat ik vaker glimlach, dat klinkt misschien heel stom, maar dat geeft je toch een leukere uitstraling. En ik ben weer aan het afdwalen.

Misschien is het maar beter dat ik stop, en nog even wat lieve woordjes zeg. Als jullie meer willen weten van me, kan je bij Bente terecht.

Into 2011 with a bang, this year wil be a year of firsts, seconds and thirds. Mon coeur s’ouvre a ta voix, high in the sky.

Soul power - Maceo Parker

Ik heb ritmegevoel, maar ik kan niet goed dansen. Ik kan (meestal) zuiver zingen, maar ik heb geen mooie of speciale stem. Ik ben goed in sport, maar mijn zusje is daar altijd beter in geweest. En zo is het altijd zo geweest.

Totdat ik dat ene moment had...

Het was de open dag op de muziekschool bij mij in de buurt, en ik was eindelijk oud genoeg om een instrument uit te zoeken op te bespelen. 8 jaar om precies te zijn. Ik wist al wat ik wou gaan spelen Cello.. of toch Harp? En eigenlijk leek piano mij ook wel leuk. Maar toen ik het saxofoonlokaal inkwam wist ik het zeker. Dit was het gewoon! Ik ben bijna de hele middag in dat lokaal geweest. En na die zomer begonnen mijn lessen. Ik was dol enthousiast. en oefende veel. Veel mensen zagen het gewoon als een hobby: muziek maken. Ik ook, maar ik wou meer. Ik wist al snel dat ik altijd muziek wou blijven maken en dus ook mijn beroep van wou maken. Ik snapte nooit als er iemand stopte met de lessen ik ging er altijd met veel plezier naar toe en keek er altijd naar uit. 

Toen ik naar de middelbare school ging kreeg ik ook muziek op school. Ik kon het erg goed vinden met mijn leraar. Misschien kwam dat ook wel omdat hij zelf ook saxofoon speelde. Hij vertelde dat hij lessen had hier in de buurt van school. Ik ging dus een keer kijken om te zien of ik het leuk vond. Ik vond de lessen meteen fantastisch! ze waren zo anders dan op de muziekschool. Dit was alleen maar jazz en funk, en dat was precies wat ik wou. En zo gebeurde het dus dat ik elke week heen en weer reisde van les naar les. Ik had nu 2 x per week les. En ook al moest ik met de trein reizen om die lessen te volgen had ik er alles voor over. Ik zat de eerste 2 jaar op mijn school niet zo lekker in mijn vel ik was erg onzeker en wist niet goed waar ik bij hoorde. maar als ik saxofoon speelde kon ik alles. het was echt mijn ding. ik keek en luisterde veel naar andere artiesten en wilde net zoals hun worden.

Toen ik mijn vakkenpakket moest kiezen kwam ik er achter dat ik dit allemaal niet wou en alleen maar saxofoon wou spelen. Ik heb toen voor Welzijn gekozen omdat dit mij toch het beste ligt. Maar ik hield me daar helemaal niet mee bezig. ik had me maar op 1 school gefocust:

Het MBO in Amsterdam. De artiestenopleiding. In mijn examen jaar heb ik me alleen maar gefocust op mijn auditie die ik daar moest doen. want er werden maar 30 mensen aangenomen. Ik had dat jaar 3x per week les en oefende veel. Een jaar lang had ik naar die dag toegewerkt. en kwam die dag die ik nooit meer zal vergeten..

Naast mij was er die dag nog een saxofoniste. ik hoorde haar inspelen en hoorde gelijk dat ze een stuk slechter was als ik. Ze speelde liedje die ik al in mijn 2 jaar speelde en dat terwijl ik nu al zo'n 9 jaar speel. De auditie dag bestond uit 2 delen. de eerste was je individuele auditie. de 2e was dat je in een band moest spelen.  Het meisje dat voor mij speelde mocht niet door naar de middag. Ik was bloednerveus maar ik ging toch. Alles ging goed en zelf en improviseren ging beter dan anders. maar blijkbaar dachten zij daar anders over ik mocht met de hakken over de sloot door naar de middag. Ik besloot om alles te geven. En ik hoorde van andere oudere leerlingen die daar waren dat ze me erg goed vonden en dat ik zeker werd aangenomen.

Maar de middag ging niet goed.. Ik verzoop in de band. iedereen was beter als ik waardoor ik weer in mijn schulp kroop. Ik ging met een naar gevoel naar huis en moest wachten op het telefoontje morgen..

Toen er werd gebeld wilde ik eigenlijk niet opnemen.. De vrouw vertelde dat ze erg hadden getwijfeld en hadden uiteindelijk besloten om mij niet aan te nemen. ze heeft toen nog heel veel gezegd maar ik weet de helft  niet meer, omdat de tranen ondertussen over mijn wangen liepen. toen ze ophing heb ik alleen maar kunnen huilen, en de dagen daarna was ik alleen maar down. Mijn grootste droom, het gene waar ik van dacht dat ik eindelijk goed in was, was van me afgenomen. Ik had het gevoel dat ik had gefaald. Het ergste was nog dat ik iedereen moest vertellen dat ik niet was aangenomen. 

Ik heb de hele zomer niet gespeeld. Ik durfde niet meer.. Uiteindelijk heb ik een keer mijn saxofoon gepakt en erop gespeeld. naja gespeeld.. bij de eerste noot die ik speelde begon ik te huilen. ik had het spelen zo gemist! Maar elke noot die speelde deed me herinneren aan die ene dag.

Ik speel nu wel weer, maar het is niet meer hetzelfde. Af en toe als ik aan het spelen ben schiet de vraag door me hoofd waarom ik het nog doe? Want ik ben toch niet goed genoeg..

Mensen maken me niet makkelijk aan het huilen, maar als ik aan deze dag denk heb ik het altijd moeilijk. Maar ik geef niet op en blijf spelen.

Because I've got the SOUL POWER!

You're my best friend - Queen

Eindelijk was het dan zo ver. ik mijn beste vriendin Kim weer zien.
Ik heb haar al 4 maanden niet gezien. de reden?
nou we wonen niet echt dicht bij elkaar en we zitten dus ook allebei op een andere school.
en dan is natuurlijk de vraag: waar ken je haar dan van?
nou van school. ik weet het het is verwarrend maar Kim en ik hebben samen op de middelbareschool gezeten op het gezellige Monterssori College Aerdenhout.

Ik kom nog elke week in Aerdenhout vanwege mijn saxofoonlessen daar. Maar toen ik daar zo met Kim zat te kletsen in onze vaste lunchroom Tastie (echt en aanrader!) merkte ik dat ik mijn oude school eigenlijk best wel mis. de school was erg klein en iedereen kende elkaar. onze hele klas was ook best hecht. tuurlijk waren er groepjes, maar er waren bijna nooit problemen.
die tijd is echt een zorgeloze tijd geweest vergeleken met nu. want moet ik eerlijk gezegt nog steeds erg wennen aan mijn nieuwe school. ik heb het heel leuk en ook hele leuke vriendinnen , maar Kim is eigenlijk de enigste waar ik alles aan vertel.

Dus toen ik daar aan kwam en ik Kim weer zag was alles eigenlijk weer hetzelfde als toen. We hebben zoveel gepraat dat ik er haast keelpijn van had. en tuurlijk hadden we ook weer foto's gemaakt. We kwamen ongeveer een maand geleden erachter dat we allebei het boek eat, pray, love aan het lezen zijn. en we hebben dus ook besloten dat we een keer dezelfde reis gaan maken door Italie, India en Bali.

Ookal zien we elkaar niet zo vaak Kim is en blijft mijn best/liefste vriendinnetje :)

Let's talk about sex - Salt-N-Pepa

Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat ik het heel irritant vind als mijn moeder mij naar mijn 'privéleven' vraagt. en met privéleven bedoel ik jongens en alles daarom heen.

Mijn moeder begint er nu weer mee. waarom? omdat ik nu weer een vriendje heb (Tom).
De gesprekken beginnen meestal zo:
"Bente, ik wil het nog even ergens met je over hebben."
" ooh, nou ik kan al raden waarover het gaat."
"nou waarover dan?"
"over Tom."
"(moeder lacht) ja dat klopt. ik weet niet hoe ver jullie al zijn, maar ik wil gewoon dat als je er klaar voor bent dat je het wel echt veilig doet."
"jahaa, dat weet ik toch."
"nou oke, ik zeg het liever een keer teveel dan niet."

zo gaan die gesprekken dus een beetje. het ziet er zo best wel sirieus uit, maar deze gesprekken verlopen we vrij luchtig. meestal maak ik nog een soort grapje tegen mijn moeder van: nou mam dan ga ik morgen wel even een zwangerschapstest kopen. gelukkig weet ze dat het een grapje is en lacht ze er dan om. ik begrijp haar ook wel hoor ze wilt gewoon niet dat ik zwanger word op mijn 17. maar ik neem ook zelf mijn verantwoordelijkheid, en ik wil nu nog zeker niet zwanger worden!
misschien had ik wel wat minder 16 and pregnant moeten kijken waar zij bij zat.
miscchien heeft dat haar op verkeerde ideeen gebracht?
mij in ieder geval niet, want nogmaals ik wil nu geen kind!
mijn moeder heeft het dan ook altijd over dat ik wel mijn grenzen moet aangeven op dat gebied bij een jongen. en dan gaan de gesprekken ongeveer zo:
"maar zorg je wel dat je je grenzen goed aangeeft?"
"ja, mam tuurlijk doe ik dat."
"nee oke. omdat sommige jongens er erg snel in zijn."
"weet ik mam, maar ik geef mijn eigen grenzen aan."

bij dit soort gesprekken vraag ik mij wel eens af of het echt om die jongens gaat of dat mijn moeder denkt dat ik met elke jongen ga. tuurlijk die periode heb ik ook gehad maar dat was een zeer korte periode.
ik hoop gewoon dat ze bezorgd is en dat het dus de jongens zijn die volgens haar 'erg snel' zijn.
maar ja als ze bezorgd is is dat eigenlijk alleen maar een teken van liefde.
dus zal ik het allemaal maar positief opvatten.

en mam, ik hou ook van jou hoor ;)

paperweight - joshua radin

Omdat Tom hier niet in de buurt woont zien we elkaar niet zo heel erg vaak. maar deze woensdag moest hij met zijn klas schaatsen in Haarlem. tja en ik woon daar vlak bij dus je raad het al. ik ging woensdag avond met mijn vriendin Evelien naar de schaatsbaan!

maar ik had al ruim een jaar niet meer geschaatst. en Evelien al jaren niet. dus wij hadden het geniale idee om wat eerde te komen zodat we dus nog konden oefenen.
eenmaal daar aangekomen was het loket dicht. we konden gewoon doorlopen zonder te betalen... wat erg raar is. toen we binnenkwamen schrokken we. iedereen was in een schaatspak en was heel goed in schaatsen en professioneel bezig. *slik*
Evelien had de hoop al opgegeven, maar na een half uur hadden we elkaar overgehaald dat we toch gingen schaatsen. na een half rondje kwam er een man naar ons met de medeling dat dit een uur wedstrijdschaatsen is! we zijn er toen heel snel af gegaan. we vonden het al zo raar dat iedereen van die klapschaatsen had en wij gewonen combinoren. en iedereen keek ons zo raar aan.. ik schaamde me echt dood. en toen hebben wel dus nog een half uur moeten wachten tot Tom samen met zijn klas kwam.
waar ik trouwens echt zenuwachtig voor was! want zo'n beetje zijn hele klas wist mijn naam, maar ik kende hun helemaal niet..
maar toen ik Tom zag waren al mijn zenuwen weg. ^^
het was ech supergezellig! hoewel sommige klasgenoten wel heel erg enthousiast waren om mij te zien. (ik noem geen namen)

op een gegeven moment waren Tom en ik aan het schaatsen ( na ja ik zat op een rekje en hij duwde mij voort) en toen vroeg ik heb hoe het nou tussen ons zat. we zeiden allebei dat we het niet wisten, maar volgens mij wisten we het allebei wel.
en toen heeft Tom mij dus gevraagt midden op de ijsbaan in de vrieskou^^

dus het staat vast en is eindelijk officeel:
17 - 11 - 2010

en ik ben nu helemaal la la la la in love :)

poging tot schaatsen ;)

I belong to you - Muse

De jongen die ik leuk  vind en hij mij noem ik even Tom voor het gemak.
je kan dus al we raden waar deze blog over gaat.

normaal moet ik op vrijdag werken. op zich niet zo erg, maar Tom werkt op zaterdag. en we werken allebei in een restaurant dus dat is niet echt handig. en dat is er ook nog het probleem dat we 36,37 kilometer van elkaar wonen. maar door een wonder viel mijn vrijdag uit en moest ik op zaterdag avond nu werken.
ja, je raad het al. de volgende middag ging ik naar Tom toe om daar ook bij hem te blijven slapen! (:

tuurlijk was ik wel echt zenuwachtig! en zo'n reis van een uur met de trein helpt ook niet echt mee als je alleen maar in de trein zit te wachten. maar toen ik Tom zag staan was dat gevoel gelijk weg. ik was alleen maar superblij toen ik hem zag. In het begin ging het nog even stroef, want dit was eigenlijk de 1e keer dat we echt mijn z'n 2en waren. daar was ik eigenlijk ookal wel bang voor, maar na 5 minuten voelde het alweer helemaal goed aan. later die avond zijn we naa Daniël gegaan. dat is een vriend van ons. we hebben daar een leuke film gezien. genaamd Hot Fuzz (echt een aanrader!)
daarna gingen we naar Q dat is een leuke bar/club daar. 1 van hun vrienden gaf daar namelijk een super leuk feest! daar was het dan ook heel erg gezellig:)

op een gegeven moment gingen we naar zijn huis toe. en toen hebben we het nog heel gezellig gehad (A)

het afscheid was natuurlijk niet.. en ook dan weer help een treinreis van een uur niet..

maarja..
Ma couer s'ouver a ta voix
2:55 13 novemer 2010