Het is, op 1 week na, vier maanden sinds ik Bente leerde kennen. Wat? Wie? Hoe kan Bente zichzelf leren kennen? Nee dat komt omdat Bente mij toestemming heeft gegeven een blog te schrijven. Hello. Ik ben Tim, of Tom, als je me niet buiten deze blog kent. 2 namen. Dat komt omdat Bente, back in the day, toen ze voor het eerst over mij schreef niet wist of ik wel met mn echt naam op internet wilde verschijnen. Dat is ook wel logisch, een beetje respect voor privacy. Maargoed, Tom is dus eigenlijk Tim.
Als eerste wil ik iedereen nog eventjes de beste wensen wensen (klopt dat wel?), doe maar een gelukkig niewjaar dan. Zoals mn oom zegt: In 2011 gaat alles vanzelf. Laten we het hopen, want ik spreek denk ik voor iedereen dat niets vanzelf gaat, jammergenoeg.
Ik dacht dat ik van de gelegenheid gebruik zou maken om mezelf een beetje aan jullie voor te stellen. Ik ben Tim. Mijn slaapkamer is ongeveer 36,37 km van die van Bente (thank you Google Earth), en ik woon in Zuid-Holland. Ik zit (helaas) nog op de middelbare, en begin het na 5 jaar toch wel een beetje zat te worden, aangezien ik volgend schooljaar pas examen ga doen. Daarna moet ik nog verder studeren, waarschijnlijk wordt dat een universiteit, en als ik dan straks 26 ben, ben ik eindelijk klaar met school, en zie je dat je net meer dan een kwart van je leven over je scholing hebt gedaan.
Maargoed, ik dwaal af, en laat jullie nog even van je laatste vakantiedag genieten.
Ooit lang geleden, op een zeilkamp hier ver vandaag ontmoette 2 pubers elkaar. Daar dat weekje op die bootjes, dobberend op de slootjes en plassen, is iets overgevlogen, want 3 maanden later vroeg ik haar verkering. Nu lijkt het alsof we elkaar al jaren kennen, en we komen helemaal tot rust bij elkaar. Eigenlijk spreken we elkaar wel dagelijks, en ik kan me niet meer voorstellen wat ik met al die tijd moest doen, die we daar nu aan besteden.
Hoe dit sprookje afloopt, dat is voor ons een vraag, en voor jou een… nee, jullie kunnen het ook niet weten.
Een blog om mn hart te kunnen luchten, en nu weet ik niets meer te schrijven. Bestwel stom eigenlijk, omdat Bente vind dat ik teveel denk. Blijkbaar kan dat ook nog, teveel denken, en dat herken ik ook wel een beetje in mezelf.
Omdat wat ik nu met Bente heb, eigenlijk mn eerste echt serieuze relatie is (de rest is allemaal van dat basisschool-nonsense, dus dat telt niet echt mee) is dat soms best wel eng, en daarom is het zo fijn dat we elkaar alles kunnen vertellen, zonder schaamte. Ik denk dat dat goed werkt in een relatie, gewoon open en eerlijk zijn tegen elkaar.
Ik vind dat ik sinds dat ik Bente heb ontmoet, en sinds we verkering hebben ik een persoonlijke groei heb meegemaakt, en dat komt vooral door de positieve invloed van Bente. Al moet ik zeggen dat ik vaak nadat ik bij haar ben geweest, of zij bij mij, ik me moeilijk kan concentreren, en zo willen dat Beverwijk niet zo ver was. Mijn ouders zeggen ook dat ik opbloei als ze komt, of als ze er is, en dat wanneer ze weer weg is, ik een stuk minder lekker in mn vel zit. Ik heb zelf ook gemerkt dat ik vaker glimlach, dat klinkt misschien heel stom, maar dat geeft je toch een leukere uitstraling. En ik ben weer aan het afdwalen.
Misschien is het maar beter dat ik stop, en nog even wat lieve woordjes zeg. Als jullie meer willen weten van me, kan je bij Bente terecht.
Into 2011 with a bang, this year wil be a year of firsts, seconds and thirds. Mon coeur s’ouvre a ta voix, high in the sky.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten