Love you more - Racoon

Ik deed vandaag iets wat ik niet vaak genoeg doe; mijn kamer opruimen! niet dat ik nooit mijn kamer opruim, maar ik bedoel echt opruimen. Alles uitzoeken en afsoppen. In totaal ben ik wel 5 uur bezig geweest! Maar deze blog gaat niet over het schoonmaken van mijn kamer want ik weet het: schoonmaken is niet leuk. Het gaat erom wat ik had gevonden tijdens het schoonmaken. Namelijk een schrift waar ik van alles in schreef. Want soms heb ik namelijk van die aanvallen dat ik MOET schrijven. En in dat schriftje kwam ik een tekst tegen die ik ongeveer 1 1/2 jaar geleden heb geschreven. En ik moest lachen om de tekst omdat de tekst eigenlijk een soort van beantwoord is. Ik laat jullie de tekst gewoon lezen en dan leg ik het allemaal uit ;)

Als je het woord liefde opziekt krijg je de betekenis van het woord liefde. Alleen dit antwoord is zo statisch en onrealistisch dat het haast niet de betekenis is van het woord liefde. Wat de betekenis wel is weet ik ook nog niet. Misschien weet ik het later, en misschien ook niet. Want ik heb het hier niet over een kus van je oma of een dikke knuffeld van je moeder. Ik heb het over echte liefde. De ware liefde. De ware. De gene dat als je dat als je alleen al naar hem kijkt je hart overloopt van liefde. Dat je uren naar hem kunt kijken. Dat je je veilig voelt bij hem. Dat hij stoer en mannelijk is, maar ok een lieve teddybeer. Dat je over alles kan praten. Of elkaar maar één blik hoeft te geven om te weten hoe hij zich voelt. En dit is zo onwaarschijnlijk  dat één iemand dit heeft dat ik het daarom nog niet heb gevonden. Ik ben dan ook heel kieskeurig. Maar de liefdes die ik heb gehad waren zo verschillend dat ik nog steeds niet weet wat liefde is. Maar ik hoop dat ik het snel vind.

Dat was de tekst. Het gene waar ik zo om moest lachen is dat ik al deze 'eisen' heb gevonden bij mijn vriend Tim! En de tekst bevestigde dus voor mij eigenlijk dat Tim de ware is voor mij en ik mijn leven met hem wil delen. En ik hoop dat iedereen de ware vind. Want echt ik ben nog nooit zo gelukkig geweest :)

nicest thing - kate nash

Ik heb iets beloofd dus dan doe ik het ook.. Ik heb Tim beloofd om een blog te schrijven als hij in Duitsland zit. Maar nu heb ik nog een onderwerp nodig..
huh? hoe? wat? zit tim in Duitsland?

Laat ik bij het begin beginnen. Tim is door zijn school uitgekozen om met een groep scholieren naar Duitsland te gaan en daar de VN 'na te spelen' met andere landen. En nee hij is geen weken weg (thank god!).  Hij is 4 dagen weg. En ik dacht eerst aah dan spreek ik hem 4 dagen niet! we zijn tenslotte twee 17-jarigen die geen beltegoed hebben. En hoe dichter het dichter bij kwam hoe meer ik dacht , ach het zijn maar 4 dagen. En stiekem heb ik ook wel het hele weekend nodig om nog wat huiswerk te gaan maken. Maar nu ik heb vanochtend nog even had gebeld en hem veel plezier en zo had toegewenst kreeg ik het moeilijk. En ik ben dan vandaag heel saggie.. Mijn praatmaatje is namelijk weg en nu vertel ik alles wat ik heb meegemaakt aan mijn moeder. Niet dat ik dat erg vind maar ik mis Tim wel. Normaal praatte ik de hele middag met hem en nu moet ik iets anders verzinnen om te gaan doen! Eigenlijk te gek voor woorden. Ik weet eerlijk gezegt ook niet echt wat ik in mijn vrije tijd deed voordag ik met Tim kreeg. Maar misschien is dit weekend ook wel goed niet alleen voor mijn huiswerk maar ook voor mijzelf. Dat ik weer even tot mezelf kom.

Maar genoeg gezeur! ik ga nu vertellen hoe geweldig het is om Tim als vriend te hebben!
Ik nu een half jaar een relatie met Tim, een half jaar!! dat is het langste tot nu toe voor mij. En daar ben ik trots op! Het voelt allemaal zo goed en natuurlijk. Ook wij hebben wel eens een meningsverschil, maar we praten en het is weer goed:)
En dan heb ik nog niet eens vertelt over hoe lief Tim is.
Hij zegt zelf dat hij niet Romantisch is maar ondertussen..
Dan heeft hij mij verast door zomaar langs te komen. Hij laat zijn pyjama als verassing bij mij liggen omdat die zo lekker naar hem ruikt. Maar ook gewoon de kleine dingen.  Hij vraagt of ik het er ook mee eens ben, of ik het wil enz. En dat vind ik dus ook heel lief, iemand die mij respecteerd en dat steld me ook op mijn gemak. En ik weet ook dat hij dat misschien doet omdat hij zichzelf op de 2e plaats zet, maar voor mij is hij mijn nummer 1!
Weetje wat ik doe? Ik maak gewoon een lijstje van wat er zo leuk is aan Tim:)
1. Hij is lief!
2. Zijn haar is superleuk
3. Zijn ogen zijn gewoon wauw!
4. Hij kijkt zo leuk als hij aan het denken is.
5. Hij kijkt ook leuk als hij net wakker wordt.
6. Ik val als een blok voor hem als hij lacht.
7. Maar ook als hij mij die ene blik als we in een volle ruimte zitten en niemand ziet het.
8. Dat hij zo af en toe even lekker stoer doet tegen over anderen mensen en ik dan weet dat Tim ook een hele lieve en zachte kant heeft.
9. Ik vind hem zo leuk omdat hij ook vraagt naar mijn leven en is er echt in geintereseert.
10. Hij is zo leuk omdat hij een van de weinige is die mij de slappe lach bezorgt.

CONCLUSIE: Tim superleuk/kanp/sexy/wauwie/lief/begripvol en helemaal perfect voor mij:)

Ik kan nog miljoenen dingen over Tim en mij maar dan ga ik jullie , net als mijn klasgenoten, een beetje vervelen;)

you are the nicest thing i have ever seen.

p.s. veel plezier Tim ;)

Jessie J - Price tag

Geld... Ik word er helemaal gek van. Als ik iets ga kopen moet ik altijd kijken naar de prijs om te kijken of het niet te duur is. Ik werk maar ik studeer ook. Dus veel verdien ik niet. 

Het het is niet zo dat ik niet goed met geld om kan gaan in tegen deel. Ik spaar ik heb ruim genoeg geld (voor mijn leeftijd) en let erop wat ik uit geef. Maar toch volgens mij heeft iedereen het wel. Je wilt je er niet druk om maken (geld maakt namelijk niet gelukkig), maar ondertussen gaat het allemaal om geld!

Ik zou graag soms de wereld terug willen draaien. Of beter gezegd de tijd. Ik ben nu heel onrealistisch bezig, maar zou het niet gewoon mooi zijn als we met alles helemaal overnieuw beginnen? Ik bedoel alles in deze wereld is zo ingewikkeld en we maken het alleen maar ingewikkelder. Iedereen moet harder werken en krijgt het steeds drukker. En het drukker worden houdt maar niet op. Wij mensen willen alleen maar meer en meer. We kunnen geen stop zeggen en dat irriteert me. Ik zou willen dat de mensen eens om zich heen kijken en zich even geen zorgen maken over het geld, je werk, je vrienden enz.. Ik bedoel ik voel me goed als ik heb gewerkt omdat ik dan weer gepresteerd heb, maar het liefste ben ik gewoon bij mijn vriend want dan is alles goed. Ik denk dat wij mensen meer van de kleine dingen moeten genieten. Zo iets stoms als dik een half uur naar je kat kijken omdat je hem zo schattig vind (ja, ik heb echt een zwak voor dat beest).

Maar ik wijk af. Ik had het hier tenslotte over geld. Hoe ik op dit onderwerp kom?

Mijn vader riep mij even en ik kwam er niet vermoedend aan. Hij vertelde mij dat ik al een paar maanden elke maand boven de 100, - euro boven mijn telefoon abbo zat. Mijn ouders merkten al dat ze geld te kort kwamen, maar ze wisten niet hoe dat kwam. Nu dus wel. Ik voelde mij zo schuldig want ik wist dat we het geld nodig hadden. Maar ik wist niet hoe het kwam! ik sms en bel alleen als het moet. Ik zat wel veel op internet, maar ja ik heb tenslotte 'onbeperkt' internet.

En toen moest ik huilen. Mijn vader kan namelijk nog wel eens heftig reageren (maar verder is ie heel lief hoor ;)) en daardoor dacht ik dat het heel erg was en ik voelde me erg schuldig. Ik bedoel ik had tenslotte al dat geld opgemaakt. Maar toen ik aan het huilen was gingen we ook net naar mijn oma toe. Toen mijn oma mij zag was het eerste wat ze vroeg:

Het is toch niet uit met Tim? 

Ik moest toen gelijk lachen, want dat was zeker niet zo. Ik zei nee en vertelde toen het verhaal. Mijn oma wuifde met haar hand en zei:

ach joh, dat is toch helemaal niet belangrijk. Het zijn maar materialistische dingen er zijn veel belangrijkere dingen in het leven. En toen moest ik ook weer lachen want mijn oma heeft gelijk. Toen ik bij mijn oma kwam was mijn oom er al. Hij zag ook dat ik had gehuild en vroeg gelijk:

Het is toch niet uit met Tim?

En weer moest ik lachen en vertelde hem het verhaal. 

Het grappige was dat mijn oom precies hetzelfde zei als mijn oma over de materialistische dingen. 

En ik weet ook dat ze gelijk hebben. Het gaat niet om geld,maar om liefde, vrienden, familie, gezondheid enz.. 

Dus mensen, als je in een dip zit. Kijk naar de dingen die er echt om doen. En kijk naar wat je hebt. Want alles komt goed. Altijd...

You and I both - Jason Mraz

2 weken lang zag ik hem niet. Tim. Hij had namelijk toetsweek.
Het was dus moeilijk om af te spreken omdat hij zoveel moest leren.
Natuurlijk begreep ik dit wel. Ik heb namelijk zelf ook deze periode gehad en weet hoe het dus is. Maar dat neemt niet weg dat ik hem niet miste. Ik miste hem vreselijk.
Mijn bed voelde gewoon leeg en veel te groot zonder hem.
Terwijl ik toch een 1 persoonsbed heb.  Maar na 2 weken zag ik hem dus weer. En het voelde goed om hem weer te zien maar het was ook weer wennen. Ik weer niet waarom dat was maar later bleek - zo vertelde hij mij - dat hij dat gevoel ook had. maar gelukkig was dat gevoel al snel over.

maar er is 1 nadeel als ik bij Tim ben of hij bij mij. De tijd vliegt voorbij. een dag lijkt enkel maar een paar uur en voor ik het wist zat ik al weer in de trein naar Beverwijk. Tim moest namelijk s'avonds werken en ik ook. Maar ik voelde mij die dag al niet zo lekker en wist niet zeker of ik zou gaan werken. uiteindelijk heb ik besloten om die avond niet te gaan werken. Maar ja Tim moest nog wel werken. En ik besloot om hem een smsje tijdens het werk te sturen omdat ik wist dat hij geen zin had om te gaan werken. maar verassend genoeg was hij mij voor.
Ik kreeg van hem een smsje met de tekst erin: ik heb tegen je gelogen..
Mijn eerste gedachte? (nee niet omg hij is vreemd gegaan want ik weet dat hij dat niet zou doen) wat raar normaal smst hij nooit onder werktijd.
Dus ik smste hem terug: Oke.. vertel..?
Op het moment dat ik mijn sms verstuurde ging de deurbel. Toen ik de gang in liep stond er niemand bij de voordeur en ik had al een vaag vermoeden. of het was gewoon iets waar ik heel erg op hoopte. Toen ik de deur open deed lagen de handschoen die ik bij Tim was vergeten bij de voordeur.
Ik weet niet of mijn hart oversloeg of juist versnelde.. ik weet alleen nog maar dat ik Tim zijn naam zei en hij tevoorschijn kwam. zik weet niet meer wat ik heb gezegd, maar ik weer nog wel dat ik een halve meter in de lucht ben gesprongen en hem helemaal heb platgeknuffeld. Ik had het eht niet verwacht en was misschien wel nog nooit zo blij geweest. Ik was in ieder geval nog nooit zo blij geweest om iemand weer te zien. En toen vertelde dat iedereern er al van wist. Mijn ouders, mijn zusje, zijn ouders en zijn vrienden. Ik kon het niet geloven!

En toen werd het me allemaal duidelijk. Hij moest die avond helemaal niet werken hij had geruild en ging nu op de donderdag werken. En hij had tegen mij gezegd dat hij naar zijn opa en oma ging. En hij vroeg mij telkens wat ik zondag ging doen.

Ik heb die avond natuurlijk heerlijk geslapen maar de dag vloog helaas weer voorbij. en nu was hij degene die in de trein naar huis zat.
Hij is net een kachel voor mij. hij is altijd warm. maar nu slaap ik weer alleen en zal ik mijn 2e deken erbij moeten pakken om het niet koud te krijgen.
Maar gelukkig zie ik hem nu wel weer snel.

And somewhere, somehow I see you again but until then I've got dreams of loving you.

Hello - Martin Solveig

Het is, op 1 week na, vier maanden sinds ik Bente leerde kennen. Wat? Wie? Hoe kan Bente zichzelf leren kennen? Nee dat komt omdat Bente mij toestemming heeft gegeven een blog te schrijven. Hello. Ik ben Tim, of Tom, als je me niet buiten deze blog kent. 2 namen. Dat komt omdat Bente, back in the day, toen ze voor het eerst over mij schreef niet wist of ik wel met mn echt naam op internet wilde verschijnen. Dat is ook wel logisch, een beetje respect voor privacy. Maargoed, Tom is dus eigenlijk Tim.

Als eerste wil ik iedereen nog eventjes de beste wensen wensen (klopt dat wel?),  doe maar een gelukkig niewjaar dan. Zoals mn oom zegt: In 2011 gaat alles vanzelf. Laten we het hopen, want ik spreek denk ik voor iedereen dat niets vanzelf gaat, jammergenoeg.

Ik dacht dat ik van de gelegenheid gebruik zou maken om mezelf een beetje aan jullie voor te stellen. Ik ben Tim. Mijn slaapkamer is ongeveer 36,37 km van die van Bente (thank you Google Earth), en ik woon in Zuid-Holland. Ik zit (helaas) nog op de middelbare, en begin het na 5 jaar toch wel een beetje zat te worden, aangezien ik volgend schooljaar pas examen ga doen. Daarna moet ik nog verder studeren, waarschijnlijk wordt dat een universiteit, en als ik dan straks 26 ben, ben ik eindelijk klaar met school, en zie je dat je net meer dan een kwart van je leven over je scholing hebt gedaan.

Maargoed, ik dwaal af, en laat jullie nog even van je laatste vakantiedag genieten.

Ooit lang geleden, op een zeilkamp hier ver vandaag ontmoette 2 pubers elkaar. Daar dat weekje op die bootjes, dobberend op de slootjes en plassen, is iets overgevlogen, want 3 maanden later vroeg ik haar verkering. Nu lijkt het alsof we elkaar al jaren kennen, en we komen helemaal tot rust bij elkaar. Eigenlijk spreken we elkaar wel dagelijks, en ik kan me niet meer voorstellen wat ik met al die tijd moest doen, die we daar nu aan besteden.

Hoe dit sprookje afloopt, dat is voor ons een vraag, en voor jou een… nee, jullie kunnen het ook niet weten.

Een blog om mn hart te kunnen luchten, en nu weet ik niets meer te schrijven. Bestwel stom eigenlijk, omdat Bente vind dat ik teveel denk. Blijkbaar kan dat ook nog, teveel denken, en dat herken ik ook wel een beetje in mezelf.

Omdat wat ik nu met Bente heb, eigenlijk mn eerste echt serieuze relatie is (de rest is allemaal van dat basisschool-nonsense, dus dat telt niet echt mee) is dat soms best wel eng, en daarom is het zo fijn dat we elkaar alles kunnen vertellen, zonder schaamte. Ik denk dat dat goed werkt in een relatie, gewoon open en eerlijk zijn tegen elkaar.

Ik vind dat ik sinds dat ik Bente heb ontmoet, en sinds we verkering hebben ik een persoonlijke groei heb meegemaakt, en dat komt vooral door de positieve invloed van Bente. Al moet ik zeggen dat ik vaak nadat ik bij haar ben geweest, of zij bij mij, ik me moeilijk kan concentreren, en zo willen dat Beverwijk niet zo ver was. Mijn ouders zeggen ook dat ik opbloei als ze komt, of als ze er is, en dat wanneer ze weer weg is, ik een stuk minder lekker in mn vel zit. Ik heb zelf ook gemerkt dat ik vaker glimlach, dat klinkt misschien heel stom, maar dat geeft je toch een leukere uitstraling. En ik ben weer aan het afdwalen.

Misschien is het maar beter dat ik stop, en nog even wat lieve woordjes zeg. Als jullie meer willen weten van me, kan je bij Bente terecht.

Into 2011 with a bang, this year wil be a year of firsts, seconds and thirds. Mon coeur s’ouvre a ta voix, high in the sky.

Soul power - Maceo Parker

Ik heb ritmegevoel, maar ik kan niet goed dansen. Ik kan (meestal) zuiver zingen, maar ik heb geen mooie of speciale stem. Ik ben goed in sport, maar mijn zusje is daar altijd beter in geweest. En zo is het altijd zo geweest.

Totdat ik dat ene moment had...

Het was de open dag op de muziekschool bij mij in de buurt, en ik was eindelijk oud genoeg om een instrument uit te zoeken op te bespelen. 8 jaar om precies te zijn. Ik wist al wat ik wou gaan spelen Cello.. of toch Harp? En eigenlijk leek piano mij ook wel leuk. Maar toen ik het saxofoonlokaal inkwam wist ik het zeker. Dit was het gewoon! Ik ben bijna de hele middag in dat lokaal geweest. En na die zomer begonnen mijn lessen. Ik was dol enthousiast. en oefende veel. Veel mensen zagen het gewoon als een hobby: muziek maken. Ik ook, maar ik wou meer. Ik wist al snel dat ik altijd muziek wou blijven maken en dus ook mijn beroep van wou maken. Ik snapte nooit als er iemand stopte met de lessen ik ging er altijd met veel plezier naar toe en keek er altijd naar uit. 

Toen ik naar de middelbare school ging kreeg ik ook muziek op school. Ik kon het erg goed vinden met mijn leraar. Misschien kwam dat ook wel omdat hij zelf ook saxofoon speelde. Hij vertelde dat hij lessen had hier in de buurt van school. Ik ging dus een keer kijken om te zien of ik het leuk vond. Ik vond de lessen meteen fantastisch! ze waren zo anders dan op de muziekschool. Dit was alleen maar jazz en funk, en dat was precies wat ik wou. En zo gebeurde het dus dat ik elke week heen en weer reisde van les naar les. Ik had nu 2 x per week les. En ook al moest ik met de trein reizen om die lessen te volgen had ik er alles voor over. Ik zat de eerste 2 jaar op mijn school niet zo lekker in mijn vel ik was erg onzeker en wist niet goed waar ik bij hoorde. maar als ik saxofoon speelde kon ik alles. het was echt mijn ding. ik keek en luisterde veel naar andere artiesten en wilde net zoals hun worden.

Toen ik mijn vakkenpakket moest kiezen kwam ik er achter dat ik dit allemaal niet wou en alleen maar saxofoon wou spelen. Ik heb toen voor Welzijn gekozen omdat dit mij toch het beste ligt. Maar ik hield me daar helemaal niet mee bezig. ik had me maar op 1 school gefocust:

Het MBO in Amsterdam. De artiestenopleiding. In mijn examen jaar heb ik me alleen maar gefocust op mijn auditie die ik daar moest doen. want er werden maar 30 mensen aangenomen. Ik had dat jaar 3x per week les en oefende veel. Een jaar lang had ik naar die dag toegewerkt. en kwam die dag die ik nooit meer zal vergeten..

Naast mij was er die dag nog een saxofoniste. ik hoorde haar inspelen en hoorde gelijk dat ze een stuk slechter was als ik. Ze speelde liedje die ik al in mijn 2 jaar speelde en dat terwijl ik nu al zo'n 9 jaar speel. De auditie dag bestond uit 2 delen. de eerste was je individuele auditie. de 2e was dat je in een band moest spelen.  Het meisje dat voor mij speelde mocht niet door naar de middag. Ik was bloednerveus maar ik ging toch. Alles ging goed en zelf en improviseren ging beter dan anders. maar blijkbaar dachten zij daar anders over ik mocht met de hakken over de sloot door naar de middag. Ik besloot om alles te geven. En ik hoorde van andere oudere leerlingen die daar waren dat ze me erg goed vonden en dat ik zeker werd aangenomen.

Maar de middag ging niet goed.. Ik verzoop in de band. iedereen was beter als ik waardoor ik weer in mijn schulp kroop. Ik ging met een naar gevoel naar huis en moest wachten op het telefoontje morgen..

Toen er werd gebeld wilde ik eigenlijk niet opnemen.. De vrouw vertelde dat ze erg hadden getwijfeld en hadden uiteindelijk besloten om mij niet aan te nemen. ze heeft toen nog heel veel gezegd maar ik weet de helft  niet meer, omdat de tranen ondertussen over mijn wangen liepen. toen ze ophing heb ik alleen maar kunnen huilen, en de dagen daarna was ik alleen maar down. Mijn grootste droom, het gene waar ik van dacht dat ik eindelijk goed in was, was van me afgenomen. Ik had het gevoel dat ik had gefaald. Het ergste was nog dat ik iedereen moest vertellen dat ik niet was aangenomen. 

Ik heb de hele zomer niet gespeeld. Ik durfde niet meer.. Uiteindelijk heb ik een keer mijn saxofoon gepakt en erop gespeeld. naja gespeeld.. bij de eerste noot die ik speelde begon ik te huilen. ik had het spelen zo gemist! Maar elke noot die speelde deed me herinneren aan die ene dag.

Ik speel nu wel weer, maar het is niet meer hetzelfde. Af en toe als ik aan het spelen ben schiet de vraag door me hoofd waarom ik het nog doe? Want ik ben toch niet goed genoeg..

Mensen maken me niet makkelijk aan het huilen, maar als ik aan deze dag denk heb ik het altijd moeilijk. Maar ik geef niet op en blijf spelen.

Because I've got the SOUL POWER!

You're my best friend - Queen

Eindelijk was het dan zo ver. ik mijn beste vriendin Kim weer zien.
Ik heb haar al 4 maanden niet gezien. de reden?
nou we wonen niet echt dicht bij elkaar en we zitten dus ook allebei op een andere school.
en dan is natuurlijk de vraag: waar ken je haar dan van?
nou van school. ik weet het het is verwarrend maar Kim en ik hebben samen op de middelbareschool gezeten op het gezellige Monterssori College Aerdenhout.

Ik kom nog elke week in Aerdenhout vanwege mijn saxofoonlessen daar. Maar toen ik daar zo met Kim zat te kletsen in onze vaste lunchroom Tastie (echt en aanrader!) merkte ik dat ik mijn oude school eigenlijk best wel mis. de school was erg klein en iedereen kende elkaar. onze hele klas was ook best hecht. tuurlijk waren er groepjes, maar er waren bijna nooit problemen.
die tijd is echt een zorgeloze tijd geweest vergeleken met nu. want moet ik eerlijk gezegt nog steeds erg wennen aan mijn nieuwe school. ik heb het heel leuk en ook hele leuke vriendinnen , maar Kim is eigenlijk de enigste waar ik alles aan vertel.

Dus toen ik daar aan kwam en ik Kim weer zag was alles eigenlijk weer hetzelfde als toen. We hebben zoveel gepraat dat ik er haast keelpijn van had. en tuurlijk hadden we ook weer foto's gemaakt. We kwamen ongeveer een maand geleden erachter dat we allebei het boek eat, pray, love aan het lezen zijn. en we hebben dus ook besloten dat we een keer dezelfde reis gaan maken door Italie, India en Bali.

Ookal zien we elkaar niet zo vaak Kim is en blijft mijn best/liefste vriendinnetje :)