Totdat ik dat ene moment had...
Het was de open dag op de muziekschool bij mij in de buurt, en ik was eindelijk oud genoeg om een instrument uit te zoeken op te bespelen. 8 jaar om precies te zijn. Ik wist al wat ik wou gaan spelen Cello.. of toch Harp? En eigenlijk leek piano mij ook wel leuk. Maar toen ik het saxofoonlokaal inkwam wist ik het zeker. Dit was het gewoon! Ik ben bijna de hele middag in dat lokaal geweest. En na die zomer begonnen mijn lessen. Ik was dol enthousiast. en oefende veel. Veel mensen zagen het gewoon als een hobby: muziek maken. Ik ook, maar ik wou meer. Ik wist al snel dat ik altijd muziek wou blijven maken en dus ook mijn beroep van wou maken. Ik snapte nooit als er iemand stopte met de lessen ik ging er altijd met veel plezier naar toe en keek er altijd naar uit.
Toen ik naar de middelbare school ging kreeg ik ook muziek op school. Ik kon het erg goed vinden met mijn leraar. Misschien kwam dat ook wel omdat hij zelf ook saxofoon speelde. Hij vertelde dat hij lessen had hier in de buurt van school. Ik ging dus een keer kijken om te zien of ik het leuk vond. Ik vond de lessen meteen fantastisch! ze waren zo anders dan op de muziekschool. Dit was alleen maar jazz en funk, en dat was precies wat ik wou. En zo gebeurde het dus dat ik elke week heen en weer reisde van les naar les. Ik had nu 2 x per week les. En ook al moest ik met de trein reizen om die lessen te volgen had ik er alles voor over. Ik zat de eerste 2 jaar op mijn school niet zo lekker in mijn vel ik was erg onzeker en wist niet goed waar ik bij hoorde. maar als ik saxofoon speelde kon ik alles. het was echt mijn ding. ik keek en luisterde veel naar andere artiesten en wilde net zoals hun worden.
Toen ik mijn vakkenpakket moest kiezen kwam ik er achter dat ik dit allemaal niet wou en alleen maar saxofoon wou spelen. Ik heb toen voor Welzijn gekozen omdat dit mij toch het beste ligt. Maar ik hield me daar helemaal niet mee bezig. ik had me maar op 1 school gefocust:
Het MBO in Amsterdam. De artiestenopleiding. In mijn examen jaar heb ik me alleen maar gefocust op mijn auditie die ik daar moest doen. want er werden maar 30 mensen aangenomen. Ik had dat jaar 3x per week les en oefende veel. Een jaar lang had ik naar die dag toegewerkt. en kwam die dag die ik nooit meer zal vergeten..
Naast mij was er die dag nog een saxofoniste. ik hoorde haar inspelen en hoorde gelijk dat ze een stuk slechter was als ik. Ze speelde liedje die ik al in mijn 2 jaar speelde en dat terwijl ik nu al zo'n 9 jaar speel. De auditie dag bestond uit 2 delen. de eerste was je individuele auditie. de 2e was dat je in een band moest spelen. Het meisje dat voor mij speelde mocht niet door naar de middag. Ik was bloednerveus maar ik ging toch. Alles ging goed en zelf en improviseren ging beter dan anders. maar blijkbaar dachten zij daar anders over ik mocht met de hakken over de sloot door naar de middag. Ik besloot om alles te geven. En ik hoorde van andere oudere leerlingen die daar waren dat ze me erg goed vonden en dat ik zeker werd aangenomen.
Maar de middag ging niet goed.. Ik verzoop in de band. iedereen was beter als ik waardoor ik weer in mijn schulp kroop. Ik ging met een naar gevoel naar huis en moest wachten op het telefoontje morgen..
Toen er werd gebeld wilde ik eigenlijk niet opnemen.. De vrouw vertelde dat ze erg hadden getwijfeld en hadden uiteindelijk besloten om mij niet aan te nemen. ze heeft toen nog heel veel gezegd maar ik weet de helft niet meer, omdat de tranen ondertussen over mijn wangen liepen. toen ze ophing heb ik alleen maar kunnen huilen, en de dagen daarna was ik alleen maar down. Mijn grootste droom, het gene waar ik van dacht dat ik eindelijk goed in was, was van me afgenomen. Ik had het gevoel dat ik had gefaald. Het ergste was nog dat ik iedereen moest vertellen dat ik niet was aangenomen.
Ik heb de hele zomer niet gespeeld. Ik durfde niet meer.. Uiteindelijk heb ik een keer mijn saxofoon gepakt en erop gespeeld. naja gespeeld.. bij de eerste noot die ik speelde begon ik te huilen. ik had het spelen zo gemist! Maar elke noot die speelde deed me herinneren aan die ene dag.
Ik speel nu wel weer, maar het is niet meer hetzelfde. Af en toe als ik aan het spelen ben schiet de vraag door me hoofd waarom ik het nog doe? Want ik ben toch niet goed genoeg..
Mensen maken me niet makkelijk aan het huilen, maar als ik aan deze dag denk heb ik het altijd moeilijk. Maar ik geef niet op en blijf spelen.
Because I've got the SOUL POWER!




